Adakah ia pernah rosak?
Tidak pernah.
Adakah ia pernah hilang kawalan?
Soo Yeon.
Soo Yeon?
Soo Yeon.
- Awak mahu minum kopi? - Tidak, terima kasih.
- Apa yang awak mahu katakan? - Sebenarnya...
saya mahu minta bantuan awak.
Apa dia?
Tentang Soo Yeon.
Soo Yeon!
Apa yang berlaku?
Dia berada di tempat kereta bawah.
Saya rasa dia cedera parah.
Saya tidak kenal siapa awak,
tapi terima kasih kerana bawa dia ke sini.
Apa awak cakap, Young Joo?
Saya cakap, saya mahu tukar pasukan.
- Kenapa? - Saya tidak selesa dengan awak.
Ini mengganggu kerja saya.
Lagipun, pemikiran kita juga berbeza.
Jadi, awak tidak boleh bekerja dengan saya...
kerana pemikiran kita berbeza?
Begitulah cara saya bekerja.
Jadi...
awak menyatakan awak mahu pasukan yang...
- mengikut cita rasa awak. - Perlukah awak salah tafsir...
semua yang saya cakapkan pada awak?
Saya dalam keadaan sukar di sini.
"Boleh awak bertimbang rasa dan bantu saya bernafas?"
Boleh awak fikir begitu?
Kalau awak mahu saya fikir begitu,
jadi awak patut...
menerima nasihat, bukannya beritahu saya begini.
Awak boleh bertentangan pendapat dengan senior.
Saya rasa ini sangat difahami...
jika awak ada pendapat yang berbeza. Tapi...
awak tidak bersetuju tanpa dengar kata-kata orang lain dahulu.
Awak mahu orang lain dengar cakap awak...
sedangkan awak tidak suka berkomunikasi.
Dan awak mahu diri awak difahami...
sedangkan awak tidak berkomunikasi dengan betul.
Saya minta maaf, tapi saya tidak berminat dengan kedegilan awak.
Adakah awak cakap, "kedegilan"?
Jadi, perlukah saya gelar sebagai rengekan?
Jadi,
awak tidak benarkan saya tukar pasukan?
Saya tidak benarkan.
Awak akan bekerja bersama saya sehingga boleh berikan...
sebab yang lebih munasabah.
Itu sahaja.
Saya minta maaf, Yeo Reum.
Saya rasa saya tidak dapat jumpa awak malam ini.
Nanti saya telefon awak.
Saya mahu betulkan semua salah faham...
di antara saya dan Soo Yeon.
Saya mahu berbaik dengan dia,
tapi tidak tahu bagaimana.
Jadi,
saya tertanya jika awak boleh bantu kami.
- Tidak boleh. - Tuan.
Saya tidak peduli dengan rayuan awak. Saya takkan benarkan.
Saya perlu periksa jika ia hanya masalah mekanikal,
atau jika ada masalah mikro cip dalam badan awak.
Awak tidak boleh pakai...
sebelum saya tahu punca masalahnya.
Saya sudah tiada masa.
Saya juga sudah tiada masa.
Saya mungkin perlukan sebulan atau setahun untuk analisis masalahnya.
Encik Oh dan saya sudah buat perjanjian.
Dia cakap...
dia akan rahsiakan ini selama sebulan.
Anggap sahaja dia buat begitu.
Apa bezanya?
Apa awak mahu lakukan selepas itu?
Saya akan...
berhenti bekerja di lapangan terbang.
Itu yang saya setujui.
Bagaimana jika...
kita bercinta?
Malam ini.
Sekarang.
Dan saya cuma ada...
sebulan sebelum semuanya tamat.
Awak mungkin akan kehilangan semuanya...
hanya kerana satu bulan itu.
Tapi satu bulan itu...
mungkin bermakna segala-galanya untuk saya.
Dan sepanjang bulan itu,
saya akan cuba yang terbaik...
untuk diingati sebagai lelaki yang sempurna...
di dalam memorinya.
(Episod 19, Benda Yang Wujud Sekarang, Tidak Wujud Di Masa Depan)
Adakah ke semua lapan pelancong ini mahu bercuti di Singapura?
- Ya. - Saya mahu awak semua...
kumpul pasport dan berikan kepada saya.
- Ya. - Ya.
- Ini dia. - Terima kasih.
- Lee Sang Joon? - Ya.
Ya.
Apa awak buat awal pagi begini?
Saya sedang bersenam.
Boleh awak bersenam dalam bilik awak?
Bilik saya terlalu kecil.
Adakah saya mengganggu awak?
Kalau mengganggu, saya akan matikan.
Tidak mengapa, saya sudah bangun sekarang.
Awak boleh teruskan.
Teman lelaki awak datang malam tadi dan tinggalkan itu.
Soo Yeon datang malam tadi?
Soo Yeon?
Apa?
Saya sangka awak berdua tiada apa-apa hubungan.
Apa maksud awak?
Awak marah saya kerana tidak patut sebarkan khabar angin...
tanpa memeriksa dahulu.
Bagaimana awak boleh sebarkan khabar angin...
tanpa memeriksa kebenaran?
Dan walaupun saya sudah cakap bukan saya yang lakukan...
Awak memang pandai berlakon.
Awak tuduh saya tentang benda yang saya tidak lakukan.
Tapi awak tidak pernah minta maaf kepada saya.
Saya sudah melampau, bukan?
Saya minta maaf.
Tapi waktu itu, memang tiada apa yang berlaku.
Bagaimana dengan sekarang?
Sekarang...
Tapi, Young Joo...
awak cakap kita tidak patut tanya soalan peribadi.
Dan saya harap awak tidak mula...
tanya soalan peribadi dengan fikir yang kita sudah rapat.
Awak cakap, kita hanya berkongsi rumah yang sama.
Kita bukan berkawan.
Ya, saya cakap begitu.
Saya minta maaf kerana tanya soalan itu.
- Baiklah begitu. - Ya.
Tapi, siapa yang berikan kek dan bunga itu?
Lelaki yang belanja kita minum bir tempoh hari.
Ya, saya ada singgah ke rumah awak malam tadi.
Saya boleh makan kek, tapi apa saya perlu buat dengan bunga itu?
Awak boleh gunakan untuk cantikkan rumah. Awak tidak suka bunga ros?
Tidak, saya lebih sukakan bir dari bunga.
Atau makan bir dan ayam bersama kawan adalah lebih bagus.
Jadi, jangan membazirkan duit untuk beli begitu mulai sekarang.
Lain kali, awak patut belikan bunga untuk orang yang awak suka.
Okey?
Awak mahu makan tengah hari bersama?
Tidak, saya akan sibuk lagi hari ini...
kerana Soo Yeon bercuti.
Begitu. Baiklah.
- Semoga hari awak baik. - Ya, awak juga.
Yeo Reum?
Awak, bukan? Awak adalah Yeo Reum.
Oh Min Jung?
Yeo Reum, gembira bertemu awak.
Ini kali pertama kita berjumpa selepas tamat sekolah menengah.
Awak bekerja untuk Perbadanan Lapangan Terbang Korea?
Jabatan apa?
Saya bekerja di Jabatan Perkhidmatan Pelanggan.
Oh Tuhan, awak sudah berjaya.
Tunggu sekejap.
Saya bekerja di agensi pelancongan,
dan saya datang ke sini tiga atau empat kali seminggu.
Baguslah begini.
Adakah ini bermakna, awak akan membantu saya?
Bagaimana jika kita pergi minum teh bersama?
Tidak.
Saya perlu bekerja sekarang.
Ya, betul cakap awak.
Jadi, mari kita makan bersama. Berikan telefon awak.
Ini nombor saya.
Saya akan jumpa awak di kafe bawah tanah pada pukul 12 tengah hari.
Saya belanja.
- Tapi... - Jumpa awak nanti.
Saya mahu pergi kerja.
Saya tergesa-gesa buat alat ini.
Ini pengecas mudah alih.
Jika ada kesilapan ralat terjadi lagi,
dekatkan ini pada bateri di bahu awak.
Apa yang berlaku selepas itu?
Kuasa akan dimatikan...
dan awak akan kehilangan tarikan magnetik.
Tapi, awak tiada kuasa untuk gerakkan lengan awak.
Kaki saya juga?
Kenapa tanya sedangkan sudah tahu?
Bukan hanya lengan dan kaki awak.
Ini akan berikan kerosakan pada otot awak juga.
Jadi, gunakan apabila awak terdesak.
Terima kasih, tuan.
Bagaimana jika...
awak beritahu dia perkara sebenar?
Saya akan datang balik.
Dia pergi juga.
Saya tidak pasti jika ini terbaik untuk dia.
Tiada siapa yang tahu.
Walaupun di usia ini,
saya masih tidak tahu apa yang betul.
Betul, bukan?
Saya akan buka kembali Bintang Pengantin Musang hari ini.
Kalau awak mahu minum, silakan datang.
Baiklah.
Na Young Joo.
Lihat ke arah jam satu awak.
Saya minta maaf, tapi boleh kami lihat majalah yang awak pegang?
Panggil polis.
Kami berada di hadapan Pintu 1 di tingkat 3.
Kami telah tangkap penyeluk saku.
Sila datang ke sini sekarang juga.
Itu dompet saya.
Tidak.
Jangan risau.
Ada seorang gadis yang saya pernah buli semasa di sekolah menengah...
bernama Han Yeo Reum.
Nampaknya, dia bekerja di Perkhidmatan Pelanggan di sini.
Saya akan dapatkan pas laluan pantas untuk kita,
tapi awak kena benarkan saya uruskan VIP minggu hadapan.
Okey.
Siapa sangka saya dapat berjumpa Yeo Reum di sini?
Encik Oh.
Di mana awak, Encik Oh Dae Gi?
Oh Dae Gi tiada di sini.
Saya cakap, dia tiada di sini.
Siapa awak?
Saya tidak akan beritahu awak.
Encik Lee.
Adakah awak akan bekerja begini?
Adakah saya perlu dapat panggilan dari PR...
tentang benda begini pada waktu pagi?
(Limosin Haram ICN Lapangan Terbang Menipu Pelancong Asing)
Tentang limosin haram dan juga tambang teksi yang tidak adil.
Kita terima enam aduan dari pelancong dalam bulan ini!
Apa awak akan lakukan?
- Kami akan lakukan tindakan keras. - Itu tidak mencukupi!
Banteras dari akarnya!
ASQ akan bermula tidak lama lagi.
- Awak mahu markah rendah lagi? - Semua itu berlaku kerana...
orang ramai mengadu tentang harga tempat letak kereta yang mahal.
Jadi? Awak akan berpuas hati...
dengan markah rendah?
Awak patut cuba perbaiki semuanya untuk naikkan markah awak.
Saya bekerja di lapangan terbang bukan untuk dapatkan markah.
"Saya bekerja di lapangan terbang bukan untuk dapatkan markah."
Encik Lee. Sudah terlalu lama awak memegang jawatan ini.
Awak rasa selesa...
dan pemikiran awak sangat tenang.
Awak mengabaikan tugas awak!
Itulah yang awak lakukan sekarang!
Awak hanya tahu minum teh di meja awak!
Apa? Kenapa awak jegilkan mata?
Apa awak mahu lakukan pada pengarah?
Kalau awak tidak mahu dengar benda begitu,
buat kerja dengan baik.
Faham?
Encik Kwon agak berkasar dengan Encik Lee kebelakangan ini.
Encik Gong, mari lakukan tindakan keras pada limosin haram...
di kawasan darat hari ini.
Baiklah. Saya faham.
Awak dengar itu, Encik Nam? Awak patut turun.
Saya ada mesyuarat lain tengah hari ini.
Perkhidmatan Pengangkutan yang patut uruskan.
Cik Yang baru sahaja beri arahan pada kita.
Dan,
awak tidak dengar jeritan Encik Kwon tadi?
Awak mahu turun atau tidak?
Saya akan pergi.
Encik Lee, apa yang berlaku?
- Saya ingatkan awak sakit. - Saya sudah sihat sekarang.
Encik Nam, saya akan turun.
Kenapa dengan awak ini?
Awak tidak apa-apa?
Saya sudah biasa dengan sikap Encik Kwon itu.
Berdasarkan pandangan saya, itu disebabkan putus haid lelaki.
Apabila mereka sudah tua, hormon mereka akan turun,
dan mereka suka memperbesarkan hal kecil.
Mereka juga akan ada hubungan sulit dengan perempuan muda.
Tidak, saya tidak bermaksud yang Encik Kwon ada hubungan sulit.
Saya cakap, kebanyakan lelaki yang putus haid akan jadi begitu.
Hari yang baik.
Kalau saya ada banyak duit,
saya akan abaikan semuanya dan pergi ke suatu tempat.
Apa maksud awak?
Awak telah kehilangan walkie-talkie?
Mesti saya terjatuhkan sewaktu bergelut dengan penyeluk saku.
Saya tidak dapat cari. Saya minta maaf.
Ini bukan sesuatu yang awak boleh minta maaf sahaja.
Bagaimana kalau itu berada pada tangan pemeras ugut?
Bagaimana kalau mereka memecah masuk keselamatan kita?
Bukan awak sahaja yang kena.
- Sun Woo. - Ya?
Tukar frekuensi radio semua orang dalam pasukan kita.
Baik, tuan.
Dae Gi, walau apa pun berlaku,
cari radio yang awak hilangkan itu hari ini. Faham?
Encik Oh.
Ya. Apa? Apa dia?
Radio awak,
saya rasa ia masih di lapangan terbang.
Berani awak pandang saya begitu?
Awak tidak boleh lekat begitu.
Hei, Yeo Reum.
Pita itu akan rosakkan kayu itu.
Tolong jangan gunakan pita itu.
Kenapa awak bercakap dengan sangat sopan?
Bagaimana jika awak biarkan sahaja sekali ini?
Sekejap lagi kawan sekerja saya akan sampai.
Saya tidak boleh pegang keempat-empat ini seorang diri.
Apa gunanya ada seorang kawan?
Tidak boleh.
Baiklah.
Kalau begitu, saya takkan lakukan.
Hei, awak tidak perlu...
bersikap sangat dingin.
Dan tentang makan tengah hari,
saya tidak boleh makan bersama awak.
- Kerana saya ada rancangan lain. - Benarkah?
Jadi, lain kali sahaja.
Tidak, mungkin saya ada rancangan lain pada hari lain.
Jangan telefon saya.
Tidak mengapa. Awak sudah lakukan dengan baik.
Awak lakukan dengan baik, Han Yeo Reum.
Begitulah caranya.
Soo Yeon.
Apa awak buat ini?
Adakah awak kenal dia?
Dia adalah ejen pelancongan.
Dia melekat pita, jadi saya beri amaran pada dia.
Awak bekerja dengan baik tanpa saya.
Ya.
Kerana mentor saya sangat tegas.
Awak tidak mahu cakap dia berbakat?
Dia selalu buat ikut kehendak dia.
Dia ajak saya keluar makan malam,
kemudian dia batalkannya.
Dia cakap dia akan telefon, tapi tidak.
Dia orang yang begitu.
Itu kesalahan dia.
Adakah awak...
sakit lagi?
Awak sudah sihat sekarang?
Awak kembali tepat pada masanya.
Encik Gong baru sahaja arahkan saya...
untuk lakukan tindakan keras pada van haram.
Saya juga dalam perjalanan ke Perkhidmatan Bantuan.
Awak mahu ikut saya?
Saya perlu jawab panggilan ini.
Saya juga.
- Helo? - Ini Lee Soo Yeon.
Siapa lelaki di sebelah awak?
Ini adalah Ko Eun Seob.
Ya. Hai.
Saya mahu bercakap dengan awak tentang malam tadi.
Boleh kita makan tengah hari bersama?
Saya minta maaf,
tapi tiada apa yang saya hendak cakap pada awak.
Tidak mengapa. Tapi saya ada.
Saya akan letak telefon.
Adakah lelaki itu tahu?
Tentang apa?
Rahsia awak.
Perlukah saya pergi jumpa awak...
atau awak mahu datang ke sini?
Helo?
Orang yang memegang radio saya.
Awak boleh dengar cakap saya?
Orang yang memegang radio saya.
Awak dengar?
Boleh saya cuba?
Encik Oh Dae Gi.
Encik Oh, awak di mana?
Oh Dae Gi tiada di sini.
Kenapa awak asyik mencari dia?
Dia hanya jawab bila saya tanya tentang awak.
Maafkan saya, tuan.
Awak tidak boleh bermain dengan radio itu.
Saya tidak tahu siapa awak,
tapi kembalikannya sekarang juga.
Tidak kembalikan barang yang awak jumpa,
ia dianggap sebagai mencuri.
Tuan.
Encik Oh.
Siapa awak?
Saya Oh Dae Gi dari Perkhidmatan Keselamatan.
Adakah awak sudah hilang akal?
- Apa? - Jika awak adalah dia,
kenapa awak mencari dia?
Kerana awak tidak mahu jawab.
Jadi?
Awak mahu dapatkan radio awak balik?
Ya. Ia sangat penting,
saya mahukannya semula.
Jadi, duduk.
- Apa? - Duduk.
- Saya sudah duduk. - Berdiri.
Saya sudah berdiri.
Duduk sekali lagi.
Saya sudah duduk.
Jangan menipu.
Awak tidak mahu radio awak balik, bukan?
Tuan, adakah awak...
sedang memerhatikan kami sekarang?
- Duduk. - Jangan bergurau.
Saya tidak bergurau. Saya menguji...
untuk lihat betapa terdesaknya awak untuk dapatkannya balik.
Jadi,
awak mahukannya balik?
Jika begitu, duduk.
Tuan.
Tuan?
Tuan!
Oh Tuhan.
Saya sudah kata saya akan belanja.
Kami tidak dibenarkan makan makanan dari orang luar.
Tambahan pula, pekerjaan awak ada kaitan dengan lapangan terbang.
Adakah awak bercinta dengan lelaki tadi?
Adakah awak pasangan yang bekerja di pejabat yang sama?
Lagi pula,
awak sangat popular semasa di sekolah menengah.
Apa awak mahu sebenarnya?
Awak nampak sibuk, jadi saya akan berterus terang.
Saya mahu empat pas laluan pantas.
Saya kena bercuti dengan...
empat pelanggan VIP minggu depan.
Adakah mereka kurang upaya?
Mereka sangat cerewet.
Saya sudah kata.
Mereka adalah pelanggan VIP.
Pas laluan pantas...
adalah untuk orang kurang upaya.
Orang biasa...
tidak boleh gunakannya,
walaupun mereka adalah orang penting.
Sebab itu saya minta bantuan awak.
Awak bekerja di Perkhidmatan Pelanggan, jadi mudah dapatkannya.
Apa gunanya seorang kawan?
Sejak bila...
awak menjadi kawan saya?
- Awak akan buat untuk saya, bukan? - Tidak boleh.
Saya tiada kuasa untuk dapatkannya.
Dan jika awak mahu pas itu,
awak boleh lalui prosedur biasa.
Atau awak boleh telefon syarikat kami dan minta sendiri.
Adakah awak akan bersikap begini?
Jika awak terus begini,
awak buat saya mahu bercakap lagi.
Siapa saya patut beritahu kali ini?
Lelaki yang berdiri di sebelah awak tadi?
Atau saya patut ke pejabat awak dan beritahu semua orang?
Bolehkah begitu?
Berani awak pandang saya begitu?
Saya beri masa hingga hujung minggu. Saya perlukan empat pas.
Terima kasih kerana membantu saya semalam.
Saya tidak dapat berterima kasih kerana keadaan huru-hara.
Apa sebenarnya yang berlaku di tempat letak kereta semalam?
Bagaimana awak boleh pecahkan kereta itu?
Di mana awak sakit, dan adakah ia sangat teruk?
Adakah penyakit awak boleh menyebabkan sawan?
Adakah saya wajib menjawab soalan awak itu?
Tidak.
Tapi awak patut beritahu Yeo Reum...
termasuk
benda yang saya lihat di rumah awak semalam.
Apa maksud awak?
Apa yang awak lihat?
Benda di dalam bilik awak.
Saya terlihat ia.
Seperti yang saya kata sebelum ini,
Yeo Reum dan saya sangat rapat...
sehingga kami beritahu semua benda.
Dan saya rasa lebih baik dia dengar sendiri...
daripada awak dan bukan orang lain.
Ini bukan benda yang mudah untuk dikatakan.
Saya fikir awak sukakan dia.
Ya, saya sukakan dia.
Jadi...
awak tidak patut berahsia dengan dia.
Disebabkan saya suka dia,
ada benda yang saya mahu sembunyikan dari dia.
Benarkah?
Jika begitu,
saya akan beritahu Yeo Reum apa yang saya telah lihat.
Adakah tidak berguna untuk saya minta awak...
- untuk rahsiakannya? - Saya bukan...
kawan awak. Saya kawan Yeo Reum.
Saya tidak boleh biarkan dia...
bercinta dengan lelaki mempunyai rahsia.
Jadi, awak patut beritahu dia sendiri.
Awak ada masa sehingga hujung minggu.
Saya mahukan focaccia.
Tuangkan kopi saya di dalam cawan.
Saya tidak perlukan straw,
dan saya cuma perlukan dua tisu.
Awak kena makan.
Tidak,
saya tiada selera.
Adakah kerana saya yang beli?
Siapa yang berani permainkan saya? Jangan sampai dia tertangkap.
Bagaimana dengan awak?
Adakah kecederaan awak sudah baik?
Tidak mengapa. Saya selalu dapat parut sebegini...
sewaktu menjadi atlit profesional.
Saya kata tentang bahu awak.
Awak lihat itu?
Orang yang sudah lama jadi atlit profesional...
selalu berlanggar dengan lawan tanpa berhati-hati.
Tapi orang yang kita hadapi...
tidak peduli dengan keselamatan orang lain.
Jadi...
jangan berlanggar dengan mereka.
Awak mungkin akan tercedera.
Faham?
Dan bertahan dengan saya sehingga hujung bulan ini.
Saya akan benarkan awak tukar pasukan...
apabila tiga pekerja baru masuk pada bulan depan.
Saya rasa...
Saya tidak dapat kawal kemarahan semalam.
Awak bercakap pada saya...
di hadapan semua junior saya.
Saya sudah muhasabah diri selepas awak pergi.
Saya akan benarkan awak tukar pasukan.
Itu saja yang saya boleh lakukan...
jika awak rasa tidak selesa bersama saya.
Kenapa awak di sini sendirian?
Awak tidak berjumpa Soo Yeon?
Sudah,
tapi kami memeriksa kawasan yang berbeza.
Kami akan lakukan satu lagi pemeriksaan tengah hari nanti.
Bagus.
Awak perlu anggap semuanya...
sebagai tugasan awak.
Jika awak fikir itu adalah tugasan orang lain, ia akan menjadi masalah.
- Lagi pula, Encik Gong. - Ya? Ada apa?
Pasukan mana yang bertanggungjawab...
untuk pas laluan pantas?
Perkhidmatan Perancangan dan Operasi.
Perkhidmatan Perancangan dan Operasi?
Pas itu diagihkan kepada penerbangan dan pasukan kita...
selepas diluluskan oleh Encik Seo.
Kenapa awak tanya?
Apa? Tiada apa.
Bagaimana dengan permohonan pembinaan lebuh raya?
Mereka masih sedang telitinya.
- Kemas kini kepada saya. - Baik, tuan.
Mereka mahukan kaunter yang sama...
untuk Penerbangan PV, jadi...
Saya hanya lalu saja.
Baik.
Awak berdua boleh pergi dulu. Sekejap lagi saya sampai.
Baik, tuan.
Pening kepala saya.
Apa saya patut lakukan?
Saya tidak boleh minta bantuan dia, dan saya tidak boleh berdiam diri.
Bantuan apa?
Encik Seo.
Ada sesuatu yang awak mahu saya tolong?
Sebenarnya...
(Han Yeo Reum)
Beritahu saya.
Mari dengar pertolongan apa yang awak mahu dari saya.
Sebenarnya...
Yeo Reum.
Saya tidak boleh.
Saya betul-betul tidak boleh beritahu awak.
Jadi, apa kata kalau begini?
Mari kita...
saling bantu-membantu.
Awak boleh tunaikan permintaan saya semalam.
Dan saya akan bantu awak.
Saya minta maaf.
Tapi saya rasa saya tidak boleh tunaikan permintaan awak.
Ada banyak benda
yang saya tidak tahu tentang Soo yeon.
Saya tidak tahu bagaimana...
mahu jadi orang tengah untuk bantu awak.
Permintaan awak...
bukanlah sesuatu yang mampu saya lakukan.
Permintaan apa?
Soo Yeon.
Adakah dia minta awak...
buat sesuatu untuk dia?
Awak tidak perlu tahu.
Dia sudah menolak permintaan saya.
Saya bercakap dengan Yeo Reum.
Awak tidak mahu jawab soalan saya?
Encik Seo beritahu saya...
yang dia mahu berbaik dengan awak.
Saya dengar...
awak berdua pernah menjadi adik beradik.
Kisah itu pun...
awak beritahu dia?
Saya fikir dia sudah tahu.
Tapi selepas bercakap dengan dia,
saya dapat tahu yang dia tidak begitu kenal awak.
Tentang bagaimana kita berdua pernah menjadi keluarga,
kemalangan 12 tahun lepas,
dan tentang keadaan awak sekarang.
Tapi...
adakah awak tidak ingin tahu?
Apa maksud awak?
Awak lihat
rekod peribadi Soo Yeon di atas meja saya.
Mungkin awak lihat ia ditulis...
sebagai ketidakupayaan fizikal tahap satu.
Orang dengan ketidakupayaan fizikal tahap satu...
tidak dapat bergerak sendiri kerana mereka...
mengalami kerosakan teruk di lengan dan kaki mereka.
Tapi bagaimana dia boleh tiada tanda-tanda...
ketidakupayaan dan boleh berjalan,
dan juga ada kekuatan luar biasa?
Yeo Reum,
benarkah awak tidak ingin tahu?
Saya cuma rasa...
dia ada sebab tersendiri.
Atau ia kesilapan dalam rekod itu.
Saya pasti tiada kesilapan di dalam rekod itu.
Apa kata awak jawab soalan itu.
Bagaimana semua ini boleh berlaku?
Apa yang awak...
sembunyikan di dalam baju awak?
Soo Yeon.
Saya minta maaf.
Setiap orang ada...
rahsia yang mereka mahu sembunyikan.
Rahsia yang awak tidak mahu sesiapa tahu.
Rahsia yang awak tidak mahu beritahu sesiapa.
Selamat datang. Terima kasih kerana datang.
Hei.
Apa yang awak pandang? Berani awak pandang saya begitu?
Pijak dia.
Ada sesetengah memori yang sangat jelas,
sehingga fikirkannya saja sudah membuat hati awak terluka...
dan sangat menyakitkan.
Memori-memori itu...
kadang kala mengganggu saya...
di masa hadapan pada waktu...
yang tidak dapat dijangka.
(Di Mana Bintang Jatuh)
Soo Yeon.
Awak ada di mana?
Jika awak dengar, tolong jawab.
Tolonglah.
Soo Yeon.
Jadi, di mana radio awak?
Awak masih belum jumpa?
Tidak. Belum lagi, tuan.
Okey.
Selagi awak tidak jumpa,
awak kena sentiasa berjaga-jaga.
Na Young Joo.
Berjaga bersama Oh Dae Gi.
Bantu pasukan yang lain apabila mereka meminta bantuan.
- Faham? - Baik tuan.
Tuan, saya akan berjaga seorang diri.
Tolong kecualikan dia.
Kenapa?
Adakah awak rasa bersalah...
kerana dia kena berjaga bersama awak?
Baguslah awak fikir begitu. Tapi...
sebuah pasukan bukan hanya melalui waktu senang bersama...
tapi juga waktu susah.
Itulah namanya susah senang dalam sebuah pasukan.
Barulah terhasil kerja berpasukan.
Awak ada masalah dengan itu?
Tidak tuan.
Jika awak rasa bersalah pada Young Joo,
cari radio awak cepat.
Okey?
(Suamiku)
Ini saya.
Saya tidak dapat jawab panggilan awak kerana sibuk.
Adakah tugasan luar awak berjalan lancar?
Baiklah.
Jaga diri awak.
Ia perlu dilakukan...
dengan cepat dan juga baik.
Kerana ini adalah kawasan rehat pekerja.
Ya. Baiklah.
Oh Tuhan.
Oh Tuhan, lihatlah waktu sekarang.
Sekarang kerja sudah selesai,
apa kata kita keluar minum bersama?
Apa?
Itu...
Okey.
Mari.
Mari kita pesan belut laut dan minuman.
Oh Tuhan.
Yeo Reum, awak tidak mahu pulang?
Soo Yeon belum balik pejabat lagi.
Dia akan balik pada masanya nanti.
Awak pergilah balik.
Baiklah.
(Pas Laluan Pantas)
Hanya 4 buat masa sekarang,
tapi ia akan menjadi 5 lain kali.
Jika awak benarkan orang lain mempergunakan awak,
awak akan berada di tempat yang awak sendiri tidak dapat kawal.
Awak akan menyesal kemudian nanti,
atau awak boleh berhenti sekarang.
Awak sahaja yang boleh lakukan pilihan itu.
Cik Yang.
Soo Yeon tidak akan apa-apa.
Jangan risaukan dia.
(Pas Laluan Pantas)
Kenapa awak mahu berjumpa saya?
Awak mahu empat pas laluan pantas, bukan?
Oh Tuhan. Saya perlukan pada hujung minggu.
Awak sangat pantas.
Tengok? Saya tahu awak pasti akan dapatkannya.
Terima kasih.
Biar saya beritahu awak satu benda.
Disebabkan awak,
saya tiada keyakinan diri...
dan tiada kehormatan diri dulu.
Ibu saya sayangkan saya,
dan ayah saya juga berikan sepenuh kasih sayang pada saya.
Bagaimanapun, saya tidak lihat kasih sayang mereka.
Awak dan kawan awak akan membuli saya,
dan ianya sangat menyakitkan.
Saya menjadi takut...
dan terancam.
Saya sendiri rasa diri saya tidak berguna.
Hei.
Semua itu sudah berlalu.
Kenapa awak bangkitkan semula?
Semua budak-budak
bergurau semasa mereka masih kecil.
Adakah itu gurauan bagi awak?
Bagi saya,
ianya menakutkan.
Ia seperti kematian.
Saya tertanya-tanya...
jika saya tidak patut dilahirkan.
Saya tertanya-tanya...
jika saya patut hidup.
Saya telah fikir sejauh itu.
Tidak menyeronokkan langsung.
Berhenti berkata tentang masa dulu, dan berikan kepada saya.
Saya tidak akan hidup begitu lagi.
Hei! Yeo Reum!
Apa awak buat ini?
Awak kena keluar masuk lapangan terbang...
kerana kerja awak, jadi saya tidak kisah.
Tapi anggap saja kita tidak kenal satu sama lain.
Begitulah...
saya akan layan awak.
Adakah awak mahu mengabaikan saya?
- Ya. - Awak pasti tidak akan menyesal...
dengan apa yang akan berlaku?
Ya.
Sebab itulah awak kena hidup dengan betul.
Bukankah awak sudah cukup tua...
untuk membuli orang?
Awak tidak malu untuk hidup begitu?
Soo Yeon,
awak tahu kenapa nama saya Han Yeo Reum?
Kerana saya dilahirkan..
pada pertengahan musim panas.
Ibu, saya ini.
Ibu sedang buat apa?
Ibu sudah makan malam?
Ya.
Tapi...
musim yang paling saya suka...
adalah musim luruh.
Kerana pada musim luruh...
pertama kali saya jumpa ibu bapa saya.
Awak pula?
Musim apa yang paling awak suka?
Musim panas.
Kerana musim itulah...
pertama kali saya berjumpa awak.
Saya minta maaf.
Hati saya...
telah berdebar-debar.
Terima kasih.
Saya berterima kasih.
Saya sebenarnya...
menggeletar.
Hati saya terlalu penuh sehingga...
ia hampir meletup.
Awak lihat rekod peribadi Soo Yeon di atas meja saya.
Saya pasti awak lihat...
yang dia mempunyai ketidakupayaan fizikal tahap satu.
Saya sangat marah sehingga...
hampir hilang akal.
Apa?
Awak sudah tahu sebabnya?
Ya.
Saya rasa saya sudah tahu.
Apa dia?
Kenapa awak asyik terkena ralat?
Han Yeo Reum.
(Di Mana Bintang Jatuh)
Saya tidak pasti jika saya boleh...
sukakan awak.
Jadi, bila temu janji pertama kita?
Awak tidak rasa saya pelik?
Awak tidak takut dengan saya?
Bagaimana ini boleh masuk akal?
Dalam banyak-banyak orang, Encik Lee orangnya.
Duit yang dia terima dari sekumpulan lelaki itu...
masih berada dalam poket dia sekarang.
Kenapa awak mengehadkan persekitaran kerja saya?
Jika tidak dibaiki, awak kena berhenti.
Kami kawan, mahu keluar mencari makanan yang pedas.
Jika awak kata awak sukakan saya,
kenapa awak mahukan masa?
Kenapa awak sukakan Soo Yeon?
Saya asyik menjadi lemah.
Saya menjadi lemah kerana awak.